De auteur

Wie zijn wij dan, dat wij vinden het recht te hebben ons aan de wet te houden? Wat is het voor een onzin, dat we ons niet houden aan de heersende conventie?

Is het niet beter, om één regel te pakken, of te proberen te introduceren, die alle andere regels overtreft? Een complex samenspel van regels kost toch ook teveel tijd om uit je hoofd te leren? Én niet moorden, én niet verkrachten? Maak een keuze, maar het mag niet allebei.

Is het niet beter, dat als iedereen het doet, dat jij het ook doet? Niet iedereen heeft een brug in de wijk, dus je kan er toch niet met zijn allen vanaf springen. In sommige streken is het dan weer een traditie. Zolang het over schelden, schreeuwen en geweld gaat, is het toch ook een heel ander verhaal? Als iedereen het doet, moet je er toch ook bijhoren?

Dat moeten we ook in de politiek hebben. Een heleboel andere landen hebben dat ook: schoenengegooi, vechtpartijen, geschreeuw, satire, noem maar op. Nee, dan zo’n koning of koningin, die het goede voorbeeld geeft. Wat moet je daar nu weer mee?

Dat wij ons aan de wet houden en van de handvatten gebruik wensen te maken, die de wet ons biedt, is compleet gestoord. Daarom worden die handvatten ook niet erkend. Waarom procedures, als je deze uit kan sparen, door net te doen alsof er niets gezegd is? Dat spaart op de korte termijn weer een hoop uit.

Lange termijn gevolgen zijn voor volgende generaties bestuurders. Zolang je maar goed bukt, dan ontwijk je de slag wel. Besturen is een kwestie van overleven, goed de adem inhouden, en doorzwemmen tot het einde. Als je je richting wijzigt, dan raak je gedesoriënteerd, en verzuip je, als politicus. Nee, dan zo’n flexibele monarch, die alle kanten op kan en elk tij kan weerstaan, daar moet je niets van hebben.

De situatie in Nederland is er nu een, waarbij wij gevangenen van buurlanden opvangen in lege gevangenissen, omdat die van hun vol zijn. Maar onze criminelen lopen vrij rond op straat.

Het is heel moeilijk in Nederland een aanklacht in te dienen. Dien je een aanklacht in voor wat betreft een pedofiel, bij de politie, dan wijst de praktijk toch vaak uit, dat er niets mee gedaan wordt.

Dit wijten ze dan aan een toenemende bureaucratie.

Dat is een hele mooie manier om te zeggen, dat als je aanklachten terzijde schuift, dat het werk scheelt. Anders zou de hoeveelheid werk niet haalbaar zijn. Maar als je dit niet doet, als je aanklachten niet terzijde schuift, dan loopt het hele systeem klem. Op de een of andere manier komt het niet over, dat dit precies is wat nodig is, wil er enige vorm van verandering komen.

Als je misstanden niet aan de kaak stelt, tot uiting laat komen, dan worden ze ook niet bijgesteld. In plaats daarvan moeten we erover praten. Lege gevangenissen zijn hier een directe reflectie van: gebakken lucht.

Wat gooien we dan wel in de gevangenis? In Nederland: onschuldige kinderen die misbruikt zijn. Wij: misbruikers. En dan hebben ze nog geluk.

Dat gevangenissen leeg staan, is al zo lang als ze bestaan een teken van een gebrek aan welvaart. De welvaart wordt feitelijk onderdrukt, door de gevangenissen leeg te houden. Wat gestolen wordt, mag je niet houden, en doet dus af aan de welvaart. Als je een dief in de gevangenis stopt, op welk niveau van de samenleving dan ook, dan neemt de welvaart weer toe. Laat je deze gewoon stelen, dan neemt de welvaart af.

In een welvarende maatschappij, zitten de gevangenissen vol.

Voorzichtigheid zou een goede norm zijn. Als je voorzichtig bent met jezelf, dan eindig je ook niet verkeerd. Ik noem maar eens wat: van de brug afspringen is een korte termijnsrisico, het is snel over, maar als het over is door de dood, is het ook echt over.

Seks hebben om het seks hebben, kan er toe leiden, dat je met een niet-compatibel mens eindigt. Vaak doe je er dan ook verstandiger aan geen seks te hebben. Seks hebben is de norm van de onwetenden.

Liefde is een goede norm. Als je puur kijkt naar de liefde, dan volgt de rest vanzelf. En als er geen liefde is, en de rest volgt toch, zelfs als je goed eindigt, eindig je met: „Ik had graag gewild, dat met jou de eerste keer was.” Daarmee lijd je dus pijn. Zeker als je uit een disfunctioneel gezin komt, omdat je dan vaak toestaat, dat je stelselmatig verkracht wordt. Maar goed, seks hebben is wel de norm.

Normaliseren van niet normale situaties leidt tot pijn.

In plaats daarvan moeten we gaan kijken, naar het begin van het probleem. Er is iets gebeurd, dat tot problemen leidde. Proberen net te doen, alsof er niets aan de hand is, het er alleen maar over hebben, verandert niets aan de situatie.

Durf te leven, doe iets aan het probleem.

Praten is leuk om problemen te identificeren, maar als je problemen wilt oplossen, dan moet je dus corrigeren. Jezelf een trauma aanpraten, daar heeft niemand wat aan. Zolang je bereid bent te accepteren, dat je het fout zou kunnen hebben, waarom zou je dan niet het lef hebben om het fout te hebben?

Het gaat niet om alle keren, dat je het fout hebt. Het gaat om die ene keer dat je het goed hebt.

Als norm van het leven hoort de liefde te gelden, waarbij je je daardoor laat leiden. Openbaar deze, ga erop uit. Als je geen antwoord krijgt, blijf je met de vragen zitten. Als je wel antwoord krijgt, dan heb je in ieder geval antwoord. Heb je het fout, dan kan je door. Heb je het goed, dan ook.

Mogen we ons ook afvragen of als een systeem functioneert, of dit dan ook goede dingen doet?

Wat wij bedoelen met functioneel, is dat vorm functie volgt. Iemand die de capaciteiten heeft om te besturen, mag besturen. Iemand die de capaciteiten heeft om schoon te maken, mag schoonmaken. Wij zouden ook niet weten waar we zouden zijn, zonder bijvoorbeeld deze goede schoonmakers.

Het systeem garandeert niet, dat van alle mensen aangegeven wordt, dat ze nodig zijn. Wij zouden eerder zeggen, de noodzaak, dat ben jij. En wij richten ons er op, om te zorgen, dat dat positief tot uiting komt.

Waarom is er een systeem? Een overkoepelende organisatie?

De belangrijkste reden is, dat je er anders alleen voor staat en moet vechten voor je voedsel. Het systeem hoort een stuk beschaving te brengen, waarbij je een zekere mate van sociale zekerheid wordt gegarandeerd, als toevoeging aan je leven.

Het grootste probleem met het huidige systeem en vaak ook andere systemen, is dat het niet iets toevoegt aan je leven, maar je juist basisrechten afneemt, die je wel zou hebben, als je van jongs af aan voor jezelf had moeten of mogen zorgen.

Normaal gesproken, zonder systeem, functioneerde je, zoals je functioneerde. Daar had je het mee te doen. Maar met het huidige systeem, wordt je vaak in een andere rol gedwongen, dan die je ambieert. Er wordt niet gekeken, naar hoe je prettig functioneert, maar er wordt gekeken, naar wat de meerderheid van jou zegt en vindt.

In de Verenigde Staten halen mensen vaak hun schouders op en zeggen: „Het is een systeem.” Ze leggen zich neer, bij datgene dat hun geboden wordt. Het feit, dat het een systeem is, zou moeten recht praten, dat dit systeem aangehouden wordt. Dit voorbeeld volgen wij ook in Nederland, of mogelijk dat zij het van ons afgekeken hebben.

Het systeem zit foutief in elkaar. Dit moet dus bijgesteld worden. De wet biedt geen soelaas. Of officieel wel, maar je mag geen aanklachten indienen wat dat betreft. En dat hebben we geprobeerd, nietwaar?

Dus wat kan je dan nog doen, om het systeem bij te stellen, zodat alle rechten weer gewaarborgd worden? Dan moet je toch de een of andere revolutie teweeg brengen. Hoe, dat laat ik nu maar in het midden.

De creatief directeuren nemen de taken van het koningschap waar. Zij zijn diegenen die alles aan elkaar knopen en de juiste richting qua algemeen beleid uitzetten.

De nieuwslezers, zijn feitelijk de parlementariërs. Zij zijn goed in het onderscheiden van meningen en feiten en weten deze ook te berde te brengen. Überhaupt kunnen ze goed als correspondenten optreden.

De secretarissen helpen rangschikken, proeflezen, etc. Zij kennen hun functie beter, dan wij dat doen.

Hun functie komt deels overeen met die van nieuwslezers, maar dan meer achter de schermen, in plaats van uitgesproken. Zij werken ter ondersteuning van nieuwslezers en creatief directeuren. Wanneer nodig, mogen ze natuurlijk zelf ook feiten aandragen. Secretarissen zijn de lijm die de organisatie samenhoudt.

De boekhouders, u raadt het al, die doen de boekhouding. Ze berekenen in hoeverre plannen financieel haalbaar zijn en overleggen dit in eerste instantie met de nieuwslezers, die alles via de creatief directeuren weer afstemmen op de andere posten die er zijn.

Klinkt makkelijk, maar het werk moet goed gedaan worden. Een beetje is niet goed genoeg, dus een oude levensgenieter zoals Philip Freriks, met een goed glas wijn in de hand, komt er bij ons niet zo snel in.

Keur, regelmaat, discipline. Toegegeven dat ons systeem op basis van leven, liefde en werk gebouwd wordt, waar dhr. Freriks zich ook in zal kunnen vinden, houdt dit toch meer in, dat deze met veel plezier en genoegen invulling mag geven aan het systeem.

Het systeem zelf biedt de ruimte voor leven, liefde en werk. Leven, liefde en werk mogen echter weer niet al teveel af gaan doen aan de kwaliteit van het systeem. Een verspreking in het nieuws kan makkelijk gecorrigeerd worden. In de wet niet.

Waar we dus naar zoeken, zijn in eerste instantie mensen, die de juiste functietitel dragen, qua interesses. Daarnaast worden ze gekeurd of ze wel goed bij hun hoofd zijn. Zijn ze dit niet, dan niet.

Dit is een mogelijke interpretatie van een typisch Hollandse opvoeding.

Wij staan ervoor, om kinderen net zo te berechten als volwassenen. Mensen worden hormonaal misschien ouder, maar geestelijk wordt de basis eigenlijk bij de geboorte gelegd, waarbij enkel een heel erg foute of goede opvoeding de boel door de war kan sturen of kan bijstellen.

Veel hangt af van de opvoeders. Dat houdt dus ook in, dat als er fouten gemaakt worden, dat er gelijk correct opgevoed moet worden. Dat is immers het doel van het justitieel systeem.

Dat jongere overtreders in andere gevangenissen worden ondergebracht, dan oudere, is niet meer dan logisch. Dit willen wij ook handhaven. Maar dat de straffen qua tijdsduur en intensiteit verschillen, daar zijn wij het niet mee eens.

De gevangeniscultuur hoort er een te zijn, waarbij de pikorde zoveel mogelijk verdwijnt. Dit is immers wat meestal aanzet tot misdaden.

Maar tegelijkertijd hoort het wel duidelijk gemaakt te worden hoe het dan wel moet. En ja, als je op jonge leeftijd een moord begaat, dan kost je dat de rest van je leven. Niet doen dus.

Teveel wordt bij het strafrecht gekeken, naar wat de gevangen door moeten maken, als ze bestraft worden. Maar wat is een straf? Een straf hoort helemaal niet leuk te zijn. En dat ik niet zou willen doormaken, wat een moordenaar moet doormaken, hoort dat mij er niet toe aan te zetten, niet te moorden?

Kan ik me inleven in hoe een gevangene zich voelt, als deze een straf moet ondergaan? Ik denk het wel, maar waarschijnlijk kan ik het helemaal niet.

Een heleboel gevangenen voelen helemaal niet zoveel. Daardoor belanden ze ook in de gevangenis. Het onderscheid tussen goed en kwaad is hun niet duidelijk en als dusdanig moet dat ook even duidelijk gemaakt worden.

Ongevoelige mensen zijn vaak wel heel slim in het veinzen van emoties. Daardoor krijgen wij te snel te vaak de neiging om medeleven te tonen. Maar kijk dan eens even, naar wat ze gedaan hebben. Dat zijn geen schone zaken geweest. Of misschien wel, maar dan hebben ze deze kapot gemaakt.

Waar wij vanaf willen, is de zorgcultuur voor de gevangenen. Waar we naar toe willen is een zorgcultuur voor de samenleving. En dit houdt in, dat we erkennen, dat kinderzielen net zo goed of kwaad zijn, als die van volwassenen. Tevens moeten we er rekening mee houden, dat een straf niet leuk hoort te zijn.

Waar wij voor zijn, is dat er goed rond de tafel gezeten wordt, met de betrokken partijen, waarbij deze zelf mogen aangeven, wat er precies nodig is. En waar.

Cijfers zoals deze hier gepubliceerd worden, zijn eerste ruwe schattingen, waar niet direct op afgegaan mag worden. Of het nu gaat over de politie, of de belasting… In het laatste geval zal er een optimaal percentage bestaan, voor de belasting, aan de hand van de eerder voorgeschreven lonen voor ambtenaren. Maar dit kunnen wij hier niet even bepalen.

Een goed leider heeft wat ons betreft een hoog zelfcorrigerend vermogen. Een leider zal ook nooit een andere leider, die het goed doet, het leven zuur gaan maken.

Mensen hebben absoluut richting nodig en soms is het beter om een verkeerde richting te kiezen, bij wijze van uitproberen, dan geen richting. Als je nergens naartoe gaat, kom je ook nergens. En als je ergens naartoe gaat, dan krijg je in ieder geval een duidelijk beeld van wat er eventueel fout gaat.

Een koning, zoals hier omschreven een vorm van een creatief directeur, is bij uitstek geen cijfers mens. Toch hebben we te maken met cijfers. Waar wij ons met name op richten, is vervolgens alles goed aan elkaar te knopen.

Een goed systeem onderhoudt zichzelf, dus totdat mensen weer fouten in het systeem verwerken, zal er voor de binnenlandpolitiek geen koningsfiguur nodig zijn. Voordat het zover is, zal het systeem wel eerst bijgesteld moeten worden.

Zelfs als je een goed systeem hebt, dat zichzelf goed onderhoudt, dan moet je nog rekening houden met de buitenlandpolitiek. In het verleden, werden economische geschillen beslecht, door oorlogen te voeren. Hoe groter het aaneengesloten gebied was, hoe makkelijker het monetaire beleid was te handhaven. In de moderne tijd, zijn we er meer op gericht oorlogen te voorkomen.

Wat dat betreft zijn we ook voor Europa, waarbij we wel vriendelijk willen suggereren een zelfde systeem in te richten voor andere staten. Doen ze dit niet, dan is met name de bevolking de klos, maar dan niet dankzij ons, maar dankzij hun politici. Zo is het leven dan ook wel weer.

Daarnaast, mogen we ook opmerken, dat er een heleboel mensen zijn, die als het ware sociaal de doodsstraf uitspreken over anderen, waarbij ze rustig hun leven kapot maken, zonder daadwerkelijk deze mensen te doden.

Voor zover wij vast kunnen stellen, biedt de Nederlandse wet interessante soelaas wat dat betreft: mits je al je rechten ontnomen hebt zien worden, heb je recht op hulp bij zelfdoding, wegens een uitzichtloos bestaan. Eerst plegen ze karaktermoord en dan mag je de hand aan jezelf slaan.

Als de mensen die het voor het zeggen hebben, dit soort maatregelen invoeren, om een incorrect systeem te corrigeren, dan moet er toch ook een andere oplossing zijn. Een deel van deze oplossing, zou dan moeten zijn, dat deze mensen verwijdert worden.

Mogen we vaststellen, dat wat deze mensen doen, subversief te noemen is?

De parlementaire democratie biedt bij uitstek ruimte voor subversief handelen. Elkaar zwart maken is in verscheidene landen de norm, terwijl ieder weloverwogen mens weet, dat ad hominem argumenten nimmer op hun plek zijn.

Wat voor ons moeilijk is, is het volgende. Als je een fout maakt, dan is deze niet meer terug te draaien. Wat dat betreft is het belangrijk, dat je boven de zaak komt te staan, als je de doodsstraf uitspreekt. Maar tegelijkertijd is de doodsstraf bij uitstek een straf, die bij veel mensen voortkomt, uit een zeer sterk sentiment.

Logisch, is eigenlijk het juiste woord. Het moet logisch zijn, dat je de doodsstraf uitspreekt. Dat geldt ook voor elke andere straf.

Vaak is dit nu niet zo. Voor een moord, zou je eigenlijk levenslang achter de tralies moeten verdwijnen. Dat dit niet gebeurt heeft tal van nadelen.

Ten eerste, is het veel te makkelijk om mensen te veroordelen voor moord. Als iemand maar zes jaar achter de tralies gaat, dan is dit een ongenoeglijke hap uit diens leven, maar relatief gezien, voor de rechters, valt het binnen een relatief kleine foutmarge. Terwijl als je de doodsstraf uitspreekt of mensen levenslang achter de tralies gooit, dan bevordert dit, bij weldenkende rechters, een grotere nauwkeurigheid.

De straffen staan ook niet meer in vergelijk tot het misdrijf. Een calculerend moordenaar, kan bekijken hoeveel diens leven erop vooruit gaat, als deze iemand vermoord, en de straf voor lief nemen. Tegelijkertijd wordt deze moordenaar beschermt, doordat de strafbladen niet meer openbaar zijn.

Misschien, dat deze moordenaar geen gevaar meer vormt voor de rest van de samenleving. Dit zal ook het argument zijn voor de lagere straf. De moordenaar heeft immers al verkregen, wat deze wilde. Maar waarom, vragen wij ons dan af, wordt deze moordenaar niet vervolgens alles ontnomen? Wat er nu gebeurt in Nederland, is eigenlijk, dat we zeggen: „Moordenaars en verkrachters, goed gedaan.”

Nederland is een liberaal land: alle sociopaten lopen vrij rond op straat.

Door de doodsstraf toe te passen, wordt er misschien niet een duidelijk signaal afgegeven, dat alle moordenaars en verkrachters tegenhoudt. Maar het maakt het wel minder lonend. De gelegenheidsmoordenaars en verkrachters, zoals we deze in Nederland feitelijk kennen, worden hiermee wel afgeschrikt.

Het grootste probleem voor een groot gedeelte van de bevolking, zoals we dat nu hebben, is de genoegdoening. Het volk hoort recht te hebben op genoegdoening. In de praktijk blijft deze uit, en worden vaak ook de verkeerden veroordeeld, door een laks rechtssysteem. Soms zelfs zonder proces: slachtoffers van loverboys, die in de gevangenis gegooid worden, om ze te beschermen tegen deze verkrachters. Dat deze dames dan tussen de moordenaars en verkrachters worden opgesloten, schuiven we even terzijde.

Het grootste probleem met sociopaten is, dat ze niet opnieuw op te voeden zijn. Je moet er bij zijn als ze wel erg jong zijn, om de groei van „gevoelsverbindingen” te stimuleren, waarbij de manier waarop dat het beste kan, door ze vast te houden en aan te blijven kijken, vaak als inhumaan wordt omschreven.

Waar wij van af willen, is dat de Nederlandse maatschappij een pampermaatschappij is voor gekken en criminelen. In plaats daarvan hoort de bevolking een eerlijk proces en genoegdoening te genieten.

Naast dat we beducht moeten zijn op dit soort uitspraken, moet dit soort mensen de mogelijkheid ontnomen worden, om vertekende machtsposities te creëren.

Net zo goed kan het zo zijn, dat je eens dezelfde kleren aanhebt als een overtreder. Als je je dan thuis af laat zetten door de politie, nadat bij de identificatie is gebleken, dat je het niet was, willen mensen nog wel eens de verkeerde conclusie trekken. Iemand die thuis afgezet wordt, is in Nederland per definitie niet gearresteerd. Toch leidt dit vaak nog tot gênante situaties, omdat in de volksmond, meegenomen worden door de politie, toch ook te boek staat als opgepakt worden.

Het helpt de onschuldigen altijd om te kunnen wijzen naar het strafblad. Een strafblad of gebrek daaraan toont deels het gelijk aan van de onschuldige.

Het is niet ongebruikelijk, dat mensen in Nederland iets proberen te doen aan mensen, die een chronische stoornis hebben, met een gevaar voor de omgeving.

Zoals het nu in Nederland gaat, wordt er wel opgemerkt, dat als er iets mis is met dat soort mensen, dat ze dan ook vaak een strafblad zouden moeten hebben. Dit wordt dan als argument, tegen een klager gebruikt. Maar die klager mag het strafblad van diegene waar de klacht over gaat niet inzien. Dit leidt tot een ongelijke rechtspositie.

Tegelijkertijd hebben deze mensen vaak niets goeds te zeggen over de mensen om hun heen, hun kinderen, hun partner, etc. Dit alles om te zorgen, dat ze er zelf beter uitzien.

Diegenen, waartegen in eerste instantie een klacht werd ingediend, krijgt vaak na het negeren van de oorspronkelijke klacht, wel de ruimte om een tegenklacht in te dienen. Vaak ontstaat hier een soort van een moderne heksenjacht, waarbij onschuldigen zwart gemaakt worden. Dit wordt getolereerd binnen de Nederlandse maatschappij, die er feitelijk een is, waar mensen veelal het recht in eigen hand nemen.

Om te voorkomen, dat dit nog door kan gaan, moet het recht transparant worden. Hier hoort ook een openbaar strafblad bij. En als je er bezwaar tegen hebt, dat mensen je strafblad kunnen zien, dan kan je je natuurlijk ook gewoon aan de wet houden.

Je hebt recht op een eerlijk proces. Dit houdt in dat alle rechtszaken gehoord worden. Het kan niet zo zijn, dat er maar naar tien procent van de aanklachten gekeken wordt, zoals dat nu het geval lijkt te zijn. Voor zover mensen aanklachten indienen, die puur ingediend zijn om te dissen, mits je dit kan aantonen, is dit ook strafbaar.

Wat we er nu voor in de plaats hebben gekregen is het recht om te protesteren. Naast dat dit tot ongeregeldheden leidt, haalt het ook niets uit. Wil je een verandering teweeg brengen middels een protest, dan gaat dit per definitie gepaard met geweld. Anders krijg je enkel het emotioneel slimme spelletje van het aanhoren en herhalen. Dit is en blijft een schijnrecht, dat niets uithaalt.

Wij staan voor een sociaal ontwikkelde samenleving. Dit gaat vergezeld van een eerlijke procesgang en keert zich af van geschreeuw en geweld.

Een eerlijk proces is een basisrecht.

Dit houdt ook in, dat iedereen dezelfde rechtsbijstand geniet, en dat een advocaat per definitie nooit een doorslaggevende factor mag zijn, in termen van schuld of onschuld. Schuld of onschuld horen aangetoond te worden middels een geldig betoog. Niet middels een bundel onsamenhangende onzin, van een paar honderd kantjes, met een tegenspraak er ergens in verwerkt.

Dat een advocaat geen reputatie mag genieten, houdt ook in, dat alle advocaten per definitie sociaal raadslieden zijn. Dit komt ook overeen met de scheiding van het sociale stelsel en het liberale stelsel.

Voordat je een eerlijk proces kan genieten, moeten natuurlijk eerst je wonden helen.

Dit houdt in dat je je zorg gratis krijgt. De zorg wordt direct vergoed vanuit de belasting. Dit geldt ook voor andere sociale zaken, inclusief het recht. Als dit niet het geval is, dan kunnen deze rechten niet gewaarborgd worden. Het complete sociale stelsel hoort vergoed te worden, vanuit de belasting.

Iedereen heeft recht op zorg. Niet alleen maar basiszorg, maar ook specialismen.

De veiligheid van de mensen dient ook pertinent gegarandeerd te worden. Het gaat goed met een land als de gevangenissen vol zitten, dus dat ze nu leeg staan, waarbij de Staten-Generaal soms schijnbaar als vervangende opvang moeten gaan dienen, dat mag vreemd genoemd worden.

Op iedere duizend burgers hoort er één politieagent te zijn. Of liever nog op iedere vijfhonderd. En dan bedoelen we op straat. De meesten zitten nu achter het bureau. En daar komen ook nog rechercheurs en andere politieambtenaren naast. In de praktijk zal dit neerkomen op één politieagent op de honderd mensen.

Een gebrek aan blauw op straat boezemt geen vertrouwen in. Het biedt een stuk leegte, waarbij mensen nog eens goed over hun schouder kijken, zeker op het moment, dat je je even niet goed voelt, en van die vervelende hangjongeren vragen: „Gaat het, meneer?” Dat zijn van die schrikbarende praktijken, die kunnen niet door de beugel.

Wij willen dus ook af van het stigmatiserende karakter van de samenleving. Een crimineel is iemand, die daadwerkelijk een misdaad begaat. Niet iemand, die voor het gemak van de aantallen, tot een bepaalde groep gerekend wordt.

Kijken we dan naar de gehele samenleving en hoe deze een steentje bijdraagt, dan moeten we een stelsel verzinnen, dat ons in staat stelt om bijvoorbeeld de staatsschuld terug te betalen. Dit houdt deels een inperking van de lonen in, maar we zijn toch ook weer voor een hogere waardering van de minimale inkomsten van ambtenaren, zoals schoonmakers en vuilruimers.

Een ambtenaar verdient fulltime, tussen de 30,000 en 60,000 euro per jaar.

Een ambtenaar mag wel meerdere functies ambiëren, maar wordt enkel de hoogst betalende functie uitbetaald. Dit houdt in, dat je enkel andere functies kan aannemen ter meerdere eer en glorie. Tevens mag je vanwege de scheiding van het sociale en het liberale systeem, er buiten de ambtenarij, geen andere functie op na houden.

Als dusdanig houden we met het sociale stelsel duidelijk rekening, met recht, regelgeving, zorg, veiligheid en belasting.

Wat betreft het laatste, stellen we voor een algehele belastingsnorm te introduceren van ongeveer 11,5%, niet aftrekbaar. Hierbij wordt de belasting over uitkeringen en dergelijke voortaan geschrapt.

Ook het idee, dat de hoeveelheid belasting die je betaalt exponentieel groeit, met je inkomen, schuiven wij terzijde. Het idee van een percentage is, dat hogere inkomens meer belasting betalen, dan lagere. Daar hoeft nu eenmaal niet nog meer belasting bovenop.